Soalan Lazim Undang-undang Fitnah Malaysia

Apakah fitnah di bawah undang-undang Malaysia?

Fitnah di Malaysia ditadbir oleh Defamation Act 1957, yang mengkodifikasikan dan melengkapi common law. Fitnah merangkumi libel (fitnah bertulis atau diterbitkan) dan slander (fitnah lisan). Kenyataan adalah fitnah jika ia cenderung merendahkan pemohon dalam penilaian anggota masyarakat yang berfikiran waras, menyebabkan pemohon dijauhi, mendedahkan pemohon kepada kebencian, penghinaan atau ejekan, atau memburukkan pemohon dalam jawatan, profesion, panggilan, perdagangan atau perniagaannya. Pemohon mesti membuktikan bahawa kenyataan diterbitkan kepada pihak ketiga, merujuk atau mengenal pasti pemohon, dan membawa maksud fitnah.

Apakah perbezaan antara libel dan slander?

Libel adalah fitnah dalam bentuk kekal, seperti perkataan bertulis, artikel bercetak, gambar, kartun, siaran, atau catatan dalam talian. Slander adalah fitnah dalam bentuk sementara, biasanya perkataan lisan atau gerak isyarat. Perbezaan praktikal utama adalah bahawa libel boleh dituntut per se, bermakna pemohon tidak perlu membuktikan kerugian kewangan sebenar. Slander secara amnya memerlukan bukti kerosakan khas (kerugian kewangan sebenar), kecuali dalam empat kategori di mana ia boleh dituntut per se: implikasi kesalahan jenayah, implikasi penyakit berjangkit, implikasi tidak bermaruah terhadap wanita, dan kenyataan yang merugikan jawatan, profesion atau perniagaan pemohon.

Bolehkah saya menyaman seseorang kerana memfitnah saya di media sosial?

Ya. Catatan di Facebook, Instagram, Twitter (X), TikTok, WhatsApp, blog dan platform dalam talian lain membentuk penerbitan dalam bentuk kekal dan dirawat sebagai libel. Setiap perkongsian, siaran semula, atau retweet kenyataan fitnah membentuk penerbitan yang berasingan. Anonymiti akaun dalam talian tidak memberikan perlindungan; mahkamah boleh mengarahkan platform dan pembekal perkhidmatan internet mendedahkan identiti pemberi komen tanpa nama. Mahkamah Malaysia telah mengiktiraf fitnah dalam talian dalam banyak kes dan telah memberikan ganti rugi yang berjumlah besar. Communications and Multimedia Act 1998 juga mewujudkan kesalahan jenayah untuk penggunaan kemudahan rangkaian yang tidak wajar, yang mungkin terpakai kepada kenyataan fitnah dalam talian.

Apakah pertahanan yang tersedia dalam tuntutan fitnah?

Defamation Act 1957 dan common law menyediakan beberapa pertahanan. Justifikasi (kebenaran) adalah pertahanan lengkap jika defendan membuktikan kenyataan itu benar secara substansial. Ulasan adil melindungi pendapat jujur mengenai perkara kepentingan awam, dengan syarat ulasan berdasarkan fakta benar dan dibuat tanpa niat jahat. Keistimewaan (mutlak atau berkelayakan) melindungi kenyataan yang dibuat dalam konteks tertentu, seperti prosiding parlimen, prosiding mahkamah, atau laporan adil dan tepat tentang prosiding awam. Penyebaran tidak bersalah mungkin tersedia kepada perantara seperti pembekal perkhidmatan internet yang tiada pengetahuan tentang kandungan fitnah. Permohonan maaf dan tawaran pindaan di bawah Section 7 Defamation Act boleh mengurangkan ganti rugi tetapi bukan pertahanan lengkap.

Apakah remedi yang tersedia untuk fitnah?

Pemohon yang berjaya boleh mendapatkan beberapa remedi. Ganti rugi mengimbangi kecederaan terhadap reputasi, kesusahan dan sebarang kerugian kewangan. Mahkamah mempertimbangkan graviti tuduhan, tahap penerbitan, tingkah laku defendan, dan kedudukan pemohon. Injunksi (interim atau kekal) menghalang penerbitan lanjut kenyataan fitnah. Permohonan maaf dan penarikan balik boleh diperintahkan atau dirundingkan sebagai sebahagian daripada penyelesaian. Mahkamah juga boleh mengarahkan penyingkiran kandungan fitnah dari platform dalam talian. Dalam kes yang melibatkan penerbitan dalam talian berskala besar, mahkamah boleh memberikan perintah Norwich Pharmacal untuk memaksa platform mendedahkan identiti pemfitnah tanpa nama.

Berapa lama masa yang saya ada untuk memfailkan tuntutan fitnah?

Di bawah Limitation Act 1953, tempoh had masa untuk tuntutan fitnah adalah enam tahun dari tarikh penerbitan. Walau bagaimanapun, dalam amalan, mahkamah mengharapkan pemohon bertindak segera kerana sifat kemudaratan reputasi. Setiap penerbitan (termasuk setiap muat turun atau perkongsian) memberi rise kepada sebab tindakan baru, tetapi mahkamah boleh menggunakan peraturan penerbitan tunggal dalam kes yang sesuai. Untuk kandungan dalam talian, tempoh had masa boleh dihujahkan bermula dari apabila pemohon pertama kali menyedari penerbitan. Kelewatan dalam memulakan prosiding boleh menjejaskan ganti rugi yang dianugerahkan dan boleh diambil kira oleh mahkamah.

Adakah platform bertanggungjawab untuk kandungan fitnah yang dijana pengguna?

Liabiliti perantara seperti Facebook, Google atau WhatsApp bergantung kepada tahap pengetahuan dan kawalan mereka. Di bawah Section 114A Evidence Act 1950, terdapat anggapan bahawa pemilik, pentadbir atau editor laman web atau forum dalam talian adalah penerbit kandungan yang disiarkan di platform mereka, melainkan mereka boleh membuktikan sebaliknya. Walau bagaimanapun, pertahanan penyebaran tidak bersalah mungkin tersedia di mana perantara tiada pengetahuan sebenar tentang kandungan fitnah dan tidak munasabah untuk dijangka mengetahuinya. Sebaik sahaja perantara dimaklumkan tentang kandungan fitnah dan gagal menyingkirkannya, mereka mungkin menjadi bertanggungjawab sebagai penerbit dari titik tersebut.

Bolehkah syarikat menyaman untuk fitnah?

Ya. Syarikat boleh membawa tuntutan fitnah berkenaan kenyataan yang merosakkan reputasi perniagaannya, goodwill, atau perdagangannya. Di bawah Section 5 Defamation Act 1957, korporasi boleh menyaman untuk libel tanpa membuktikan kerosakan khas di mana perkataan dikira untuk menyebabkan kecederaan kewangan kepada korporasi berkenaan harta, jawatan atau perniagaannya. Syarikat sering menyaman pesaing, bekas pekerja, dan pengulas dalam talian untuk kenyataan yang palsu dan memudaratkan kepentingan komersial mereka. Ukuran ganti rugi dalam kes fitnah korporat memfokuskan pada impak kewangan terhadap perniagaan.

Apakah peranan Defamation Act 1957?

Defamation Act 1957 adalah statut utama yang mengawal fitnah di Malaysia, melengkapi dan mengubah suai common law yang diwarisi dari England. Peruntukan utama termasuk Section 3 (anggapan kerosakan dalam libel), Section 4 (slander boleh dituntut tanpa kerosakan khas dalam kes tertentu), Section 6 (fitnah terhadap kumpulan orang), Section 7 (permohonan maaf dan tawaran pindaan), Section 8 (bukti fakta serupa lain), Section 10 (fitnah tidak disengajakan), dan Sections 12-14 (ganti rugi dan pengurangan). Akta ini tidak mengkodifikasikan undang-undang secara komprehensif; mahkamah Malaysia terus membangunkan prinsip fitnah melalui kes undang-undang, menggunakan kedua-dua autoriti tempatan dan Komanwel.